اما وقتي چشمات و باز مي كني و مياي تو دنياي واقعي وقتي كه داري توي سرماي زمستون از جلوي دوتا آدم رد ميشي كه  دستاشون و محكم توي دستاي هم گرفتن  يا وقتي دو تا آدم و توي كافه مي بيني كه خيلي آروم توي چشاي همديگه زل زدن و تو تنها روي ميز خودت نشستي اونوقت كه مي فهمي خيال نمي تونه هيچ كمكي به دنياي واقعيتنهايي تو بكنه!

بعدشم مي فهمي كه مهم نيست كه چقدر خوبي يا چي داري و  حتي قشنگي يا زشت همينكه كسي براي با تو بودن حتي تو اوج خستگي لحظه شماري مي كنه /كافيه واسه بودنت واسه خوب بودنت!

وقتي دلي براي ديدنت تنگ نميشه وقتي هيچكس حاضر نيست براي با تو بودن يه لحظه از دنياش دست برداره و بياد با تو سر يه ميز بشينه و با عشق نگات كنه يا حتي وقتي كسي و داري و بودنش و حس نمي كني مي فهمي كه نيستي مي فهمي كه هيچي تو اين دنيا مهم نيست مي فهمي كه چقدر دلت گريه مي خواد مي فهمي كه چقدر دلت كسي و مي خواد كه بهش تكيه كني مي فهمي كه چقدر تنهايي! چقدر تنهايي!

مينويسم مينا بعدشم تنها!

اينم آهنگ رضا شيري به نام من به جاي تو + لينك دانلود اين آهنگ.اميدوارم لذت ببريد.من كه خودم عاشق اين آهنگم برام كلي خاطره رو تازه مي كنه

شکستم ولی تکیه گاه توام،

بیبن بی کَس اما پناه توام
یه عمره که از غصه و غم پُرَم

، به جای تو بازم شکست میخورم

 همون وقت که از زندگی خسته ای

 ، برات باز نشد هر درِ بسته ای

 میخوام توی نقش تو بازی کنم

، به هر سختی تقدیر و راضی کنم

اگه خاطرات تو رو دوشمه !

به جای تو غصه تو آغوشمه !

 یه حسی منو سمت تو می کِشه

 میگه این عذاب عین آرامشه

 تو هیچ وقت کنارت ندیدی منو

 ، جلوتر ازَت رفتم این جاده رو

مبادا که غم راهِتو سد کنه

، به جای تو دنیا به من بَد کنه

 همه خنده و شادیا مال تو

 تو رفتی و قلبم به دنبال تو

هوای تو رو دارم هر جا بری

 بازم پیشِتم حتی تنها بری

http://download.pardad.ir/m/music/Reza%20Shiri%20-%20Man%20Be%20Jaye%20To%5B128%5D.mp3

برگشتم كه بنويسم!

خاطره ها! خاطره ها! خاطره ها! امان از اين خاطره ها! دلم تنگش شده! همه چي تموم شد ه اما دلم براش تنگ شده

رفته ای اما خیالت دست بر دار نیست!

رفته ای و خاطراتت مرا می آزارد بی هیچ دلیل

رفته ای و من مانده ام

رفته ای و سر میکشم جرعه های وجودت را

می بوسمت در خیال

میکشمت در آغوش

دلتنگت می شوم بی هیچ دلیل

عاشقت می شوم بی هیچ دلیل!

سرگردان خاطراتت می شوم هر آن

ای رفته از برم به دوردست خیال

از نو آغاز کن مرا!

قدر روزایی که داریم و بدونیم.امروز داشتم فیلمها و عکسهایی که با دوستام توی دانشگاه گرفته بودیم رو نگاه می کردم.دلم برای همه چیز تنگ شد.امروز هم روز عشق بود به روایتی دلم بیشتر گرفت  به خاطر تمام روزهایی که داشتم و قدرشون رو ندونستم.فقط می شه گفت آدمایی که داریم یا خیلی چیزایی که الان به ذهنمون میرسه داشتن یا نداشتنشون زیاد مهم نیست توی فرداهایی مثل امروز میشن خاطره هایی که دلتنگشونیم.یه روزی می رسه که خیلی از روزای خوبمون می گذره و ما وقتی بهشون فکر می کنیم دلگیر میشیم که چرا قدر داشتنشون رو ندونستیم.

دوستی ها ساده نیست ساده ازشون رد نشیم ساده نگذریم غریبه نشیم! سکوت نکنیم گاهی رفتنمون ساده میشه اما برای دلی که دوسمون داره میشه تلخ ترین خاطره! بیایم به هم بگیم که چقدر از داشتن همدیگه خوشحالیم.

امروز واقعا دلم می خواست 1بار دیگه هم که شده حتی برای 1 لحظه خنده ی تمام آدمایی که دوسشون داشتم و حالا دیگه ندارمشون رو ببینم.نگاهاشون و لبخنداشون و حتی سکوتشون رو! اما نمیشه برگشت! همه چی به سمت آینده میره جز دلمون!

امروز از همینجا صورت تمام آدمایی که تو گذشته هام بودن و می بوسم و بهشون می گم که دوسشون دارم حتی اگه خیلی بی وفایی ازشون دیدم! هیچ چیز به اندازه ی بودن با کسایی که دوسشون داریم ارزش نداره.این چیزی بود که خیلی وقته فهمیدم.

به امید روزای خوب به امید آینده به امید عشق! روز تمام عاشقای دنیا مبارک

قرارمان بازی بود

 قرارمان عشق بود تا ابد

نمی خواستم هر بار که می باختم تو از من دور شوی

 می خواستم فاصله های بینمان را با بوسه کم کنیم

حالا هر وقت می بینم دو عاشق

 سنگ کاغذ قیچی بازی می کنند

 دلم می لرزد

دلم برای خاطراتمان میلرزد

تو فرشته ی منی روی زمین با اینکه بال نداری روی شونه هات ولی می دونم وقتی که کنارم نیستی انگار هیچ راهی برای ورود به قلب من نیست.شبهای بی تو سخت می گذره!

امشب این نوشته ها رو توی دفتر نت گیتارم نوشتم.الفبای این دفتر نتهای سیاه و سفید اما الفبای دل من تک تک حروفش لبخندها و نگاه های تو 1!انگار 1چیز عجیبی توی آرامش دستهات هست که باعث میشه زندگی توی ثانیه های با تو بودن روی ریتم خاصی از احساس بزنه!دیگه از همه ی حروف بیزارم وقتی که نمی تونم لحظه های با تو بودن رو باهاشون جاودانه کنم.اما غمی نیست عشق تنها هدیه ی شیرینه روزگاره تلخه!

چقدر رنگ سیاه موهات و با تارهای سفید توش دوست دارم درست مثل نتهای سیاه و سفید این دفتره!آوای قشنگی توی سکوت داره سکوتی که من و می بره تا جایی که شاید هیچ کس حتی فرصت دیدنش رو هم نداشته!تو برای من طرح قشنگی از یک رویای به حقیقت پیوسته ای !رویایی که حتی توی خواب هم نمی شد دید ولی حالا من! و فقط من!صاحب این رویای حقیقی ام!و چقدر خوشحالم از اینکه حتی وقتی نیستی هم حقیقت داری! این رویای به حقیقت پیوسته رو از من دریغ نکن!

                   دوستت دارم

عشق

من

تو

زندگی

همه چیز زیباست

حتی بوسه هایی که همراه باد می آید

تا هر لحظه و هرجا بگویم

که دوستت دارم

وقتی از اینهمه دوری دلگیرم

دوستت دارم

چرا که تنها لایق آن هستی

و من هر لحظه میمیرم

اما نه از ترس

نه از دلتگی

از عشقی که تمام مرا

به اعماق بیکران بودن می کشاند

وقتی گیسوانت را باد لمس میکند

چشمانت را در من دیده ای؟

آوای قشنگی از تمام عاشقانه های دنیاست

دستانت را لمس کرده ای؟

زیباترین حس پاکیست

مرا دیده ای؟

من با تو یعنی من

یعنی ما!

و این زیباترین و جاودانه ترین بهانه است برای بودن

بهانه ای که تو بارانش بودی برای رویش

دوستت دارم

 ای جاودانه ی من

 از کجای سرزمینم بگویم

 وقتی در تمام فضایش خفقان حکم می کند

 و اگر از حق بگویی

 تو را خاموش خواهند کرد چون لاله های ساکت دشت خورشید

و به ناچار تو نیز سکوت خواهی کرد

وقتی قدرتی در مقابل دستهای کوبیده بر دهانت نخواهی داشت

چه گویم از سرزمینی که روزی می خواندندش به نیکی

 از سرزمینی که فریادهایش سکوت بی صداست

 سرزمین من این خاک پاک پر از فریاد خاموش

هر ذره از خاکش هر قطره از بارانش

 در لحظه های بی صدا بر باد می رود

 درختهای سر بر افراشته اش حکایت تلخی در انتظار دارد

 وقتی از سکوت حرف می زنم

نا خود آگاه به یاد پرهای بسته می افتم

 تمام حرفها را از یاد می برم

 واژه ها در مقابلم گم می شود

و عذابی سخت وجودم را فرا می گیرد

 سرزمین من

این خانه ی ویران

 جنگل ویران من ایران من

سالهاست که در سایه ی خدای دروغین صبورانه در انتظار است

در انتظار دستهای خاموش امروز

 و چشمهای روشن فردا!

داریم خونمون رو عوض می کنیم مادرم یک عالمه از کتابا و دفترای قدیمیم رو آورد ریخت جلوم گفت هر چیزی و که نمی خوای بریز بیرون اما من ......

نشسته بودم تمام جمله هایی رو که یه زمانی برای تو می نوشتم و می خوندم شاید بشه گفت پاک ترین احساساتم نسبت به یک آدم بود.گوشه و کنار دفترا و کتابام پر بود از شعر .همه ی شعرایی که برای تو نوشته بودم و بهت داده بودم.چقدر زجر آوره این ثانیه ها!چقدر زجر آوره ترس من !

گاهی خیلی چیزا روی دل آدم سنگینی می کنه! خصوصا وقتی بدونی اون چیزی رو که می خوای هیچ وقت مال تو نمیشه.دلم می خواد بازم ببینمت ببوسمت بغلت کنم.انگار بجز تو توی این دنیا کسی برای دوست داشتن نیست.دلم برای دلم می سوزه.از خاطره های اولین روزی که دیدمت شروع شده تا امروز.همش و خوندم.همه ی حرفهایی که بهم زده بودی.تمام حرفهات.بعد از اینهمه سال هر عشقی بود باید کمرنگ می شد اما ...

انگار خدا تورو برای تبر زدن به ریشه های من آفریده شایدم چیز دیگه ای باشه ولی الان فقط ........

فکر اینکه الان کجایی و داری چه کار می کنی یه لحظه هم راحتم نمی ذاره! یعنی هنوز هم من گاهی به خاطرت میام؟ جاهایی که تنهایی یاد من میفتی؟ می دونم که شاید گاهی به خاطرت بیام شایدم هیچ وقت ولی نمی دونم با دلم چه کنم! چشمام و که می بندم صورتت جلوی چشمم میاد.همون نگاه خاص که تمام زندگیه من و به آتیش می کشه.کاش می شد فراموشی بگیرم کاش می شد ببینمت کاش می شد....

زندگیه من پر شده از کاش می شد هایی که نمی شه.انگار همه چیز تمومه! همه چیز حتی خودم هم تمومم.ولی ای کاش تو مال من بودی!دلم برات عجیب تنگ شده دنیای من!

دلم یه دل عاشق می خواد یه دلی که یه دنیا دوستم داشته باشه ولی انگار همه چیز توی سکوت عمیق و عذاب آوری فرو رفته.دلم یه دل گرم می خواد که بشینم زیر سایش و بجز اون چیزی برای دیدن نباشه.

دلم یه بغل می خواد که بتونم جز هوس و عادت رو باهاش داشته باشم.این روزا خیلی تنهام با اینکه آدمای دورم انقدر زیادن که گاهی حتی وقتی برای همشون ندارم اما بازم تنهام! این روزا غمی وجود نداره هرچی هست حس بی حسیه! انگار یه جایی بین زمین و آسمون گیر کردم.حالا که تمام گذشته برام بوی غربت و خاک گرفته حالا که من غمهام رو زیر یه دنیا حرف نگفته خاک کردم حالا که تمام هستیه بر باد رفتم رو گذاشتم لای دفتر خاطراتم الان و الان دلم یه دل می خواد عریان عریان.

یه نفر که تو بغلش باشم و سرم و روی سینه هاش بذارم.باهاش بخندم .باهاش راه برم .دستاش و توی دستام بگیرم.با هم لحظه هامون و بگذرونیم.با هم دعوا کنیم! بجنگیم! همه چیز! همه چیز! دلم همه چیز می خواد انقدر سکوت کردم و حرفی نزدم که تمام حرفها روی دلم سنگینی می کنه.خسته شدم از اینکه احساسم رو فقط روی کاغذها بنویسم.انگار خدا صدام و نمیشنوه! خدایا این منم مینا ! دلم عشق می خواد.یه عشق حقیقی که توش چیزی جز عشق نباشه!خدایا دلم یه آدم حقیقی می خواد!

وقتی آدم بزرگ میشه کوره ی احساساتش هر روز سرد تر میشه و تنها چیزی که باهاش میمونه کوله باری از خاطره ها ست که هر روز سنگینتر میشه! انگار تمام دنیا دست به دست هم می دن تا کمرش و خم کنن.تا ببینن هر روز  چروکهای صورتش بیشتر میشه تا بفهمه که خیلی ساله که زمین داره سنگینیه قدمهاش رو تحمل میکنه.و آخر هم یه روزی میرسه که باید خاطره ها رو کنار بذاره و با بالهای سبک بره تو آسمونا.کوله بارش می مونه و خاکی که محکم اون رو در آغوش میگیره!

سخته ! ولی ممکنه! یعنی 100٪ شک نمیشه کرد! حالا هم از اولین روزی که من صدای گریم بیمارستان رو پر کرد میگذره جالبه که بدونی من 14 روز دیرتر از چیزی که حدس می زدن دنیا اومدم اونم به زور

. حالا من 20 سال خاطره دارم و احساساتی که هر روز بیشتر از دیروز سرد میشه! البته نه مثل بقیه خیلی سریعتر انگار که زمان برای من مفهومی نداره.شاید هم داره و من نمی فهمم.

آدما وقتی بزرگ میشن دوست دارن که بچه می موندن ولی من اصلا دوست ندارم برگردم به گذشته چون چیز قشنگی توش نیست جز آدمهای قشنگی که توش بودن و حالا نیستن.البته دلم برای همه ی گذشته تنگ میشه ولی دلم نمی خواد که برگردم.همینجایی که هستم خوبه.توی همین اتاق توی همین حس و حال بی حالی.

شاید خیلی ها قصه ی من رو بدونن و اینکه حالا چرا اینطوریم ولی خیلی ها هم نمی دونن اونهایی هم که واقعا می دونن خیلی کمن اونایی که روزهای من و دیدن و لمسم کردن. ولی من خیلی وقته نگفتم از هیچ چیز نگفتم دوست دارم سنگینیه اینهمه عشق با من بمونه و کسی ندونه یعنی اگه بدونه هم فرقی نمی کنه.پس نگفتن حرفها بهتر از گفتنشونه.

اینکه این روزها هیچی نمی نویسم هم همینه آخه جز دلتنگی حرفی برای گفتن نیست.وقتی از همه دنیا دلگیری وقتی نفسهات توی سینت حبس میشه بازم چیزی نمی مونه جز بی چیزی!

همین که الان اینجام پیش آدمایی که واقعا من و دوست دارن پیش آدمایی که ازم متنفرن(ولی همین تنفر هم قشنگه) خوبه

تا چند وقته پیش فکر می کردم زندگی یه اتفاق سادست و پر از تلخی ولی امروز می دونم زندگی چیزی جز همین لحظه و فلسفه ی خود آدم برای موندن نیست!همین چیزی که الان هست زندگیه همین احساس الانت چون هیچ آدمی نمی دونه که لحظه ی بعد چی میشه و چه خوب که نمی دونه.

یه فیلمی هست به اسم "کلیک" شخصیت اصلیه داستان با 1کنترل جادویی تمام لحظه های تلخ رو رد می کنه ولی وقتی داره میمیره و تنها میشه می فهمه که زندگی با لحظه های تلخش معنا پیدا می کنه.اون هر جا رو که دوست داره با سرعت زیاد رد می کنه ولی بعدا زندگیش تحت تاثیر همون چیزهایی قرار میگیره که نمی خواد بدونه و به خاطر همین تمام چیزهای خوبی که داره و قدرش و نمی دونه از دست میده.

حالا چرا اینارو می گم نمی دونم ولی دلم می خواد که بگم حتی اگه هیچ کس نخونتشون.

نمی دونیم چی شد ولی بعضی هامون انقدر خودمون رو درگیر دنیای آدما کردیم که یادمون رفت که یه روزی باید برگردیم.یادمون رفت که سر گرمی هر روز ما اون بالا  دیدن کارهای آدمای روی زمین بود.یادمون رفت که خدا هر روز وقتی میاد لب پنجره ی بهشت داره تماشامون می کنه.و ماها فراموش کردیم که مسافریم و یه روز وقتی برگشتیم باید همه ی خاطره هامون رو بدون دروغ و کم و کاستی برای خدا بگیم.و اگه این خاطره ها زشت باشه چقدر خجالت زده می شیم.فقط بعضی وقتها یادمون میاد که ما فرشته های پر و بال خاکی از جنس آدم خدایی هم داریم که از جنس نور و عشقه.چقدر خوب می شد که فراموش نمی کردیم.آخه ما هنوز هم فرشته ایم

راستی اون روزی که اومدم خونه دیدم  رفتی دیگه هوا تاریک شده بود.چه بی خبر!! چه بی مقدمه!!!

هنوزم وقتی یاد اون روز میوفتم نفسم بند میاد.یه شب بارونی بود مثل الان.اون موقع هم دراز کشیده بودی. یادمه بارون و دوست داشتی. زمستون ژارسال خیلی خیلی سرد بود.همه جا مثل قلب من یخ زده بود.

بابایی چرا ساکتی؟ برام از اونورا بگو بهت خوش می گذره؟ اصلا دلت واسه ماها تنگ میشه؟

بابا جون من لبات و تکون بده .دلم می خواد بازم قلقلکت بدم و تو ریسه بری.راستی رفتنت زود نبود؟ فکر کردی کسی دوست نداره رفتی؟می دونم با ابین حرفای من دیگه بر نمی گردی ولی ...

بابایی می ذاری بغلت کنم؟ می بینی!! بارون و اشکام با هم یکی شده! مامان نمی ذاره تنهایی بیام اینجا . الانم نمی دونه که من اومدم.بهش نگی یه وقتی!

صدای ضجه هام هوارو ژر می کنه! ضجه های یه آدم دلتنگ.تنش سرد سرده! چشمای بازش هنوزم من و نگاه می کنه.راستی بابابیی عکست و رو این سنگ مشکی چقدر قشنگ کشیدن.دست می کشم رو نوشته های روی سنگ پایین اسم بابام نوشته :" پرواز ۲۹/۸/۸۶"

سر در گمم

در رویاهای خاموش

در میان فاصله هایی که حس انتظار را برایم معنا می کنند

خودم را در میان چه جستجو می کنم

به دنبال کدامین معناهستم؟

من که هر آنچه را خواستم

کم و بیش یافتم

درست در نقطه ی در آغوش گرفتن باختم

تو را باختم

درست مثل سربازهای پیاده ی شطرنج

جلو رفتم

ضربه و ضجر

اشک و آه

کاش می شد تمام کنم

این قصه ی تلخ  روزگار را

از غریبه ی در آینه ی معکوس بیزارم

تو رفتی!

اما من ماندم

عاشق ماندم!

غصه های شبانه

حکایت تلخ روزگار من

طعم گس اشکهای ماسیده به روی لبم

حکایتیست که سری دراز دارد

اما چه باید کرد

دیر روزیست که دلم هوای پرواز دارد

هوای عشق

اما کجاست آن قلندر بی پروا؟

این دل پر محبتم کجاست؟

در میان دستان کسی که تمام زندگیم را تباه کرد؟

نه نمی خواهم

می خواهم دل بسپارم

دلم طعم عشق می خواهد

طعم یاری

طعم دستان پر مهر

کجاست آن قلندر بی پروا؟

تا حالا حس انتظار داشتی؟

درست مثل اینکه یه غروب جمعه ی پاییزی که دلت گرفته و هیچ چیزی نداری که این س و ازت بگیره.حس دلتنگی رو

وقتی پشت پنجره ی اتاقت وایستادی و داری به همه چیزو هیچ چیز فکر می کنی.هوای آسمون ابریه و فقط طرف حرفت خداست.پیش خودت میگی کاش بارون بباره.درست همون لحظه قطره های بارون و بعد از یه رعدو برق روی شیشه ها احساس می کنی.بوی نم خاک بهت میگه که خدا صدات و شنیده.از پشت اینهمه فاصله! چه حسی داری وقتی که می دونی صدات و شنیده؟!

درهای چوبی رو که به ایوون باز میشه فشار می دی و میری زیر بارون.یه نفس عمیق می کشی و سرت و بالا می گیری.عشق همین بارونیه که تو دلت آرزو کردی. نوازش بارون و حس می کنی  انگار که دستای خدا روی صورتت کشیده میشه. دستات و باز می کنی تا اون و در آغوش بگیری ! چه حس قشنی!

بارون میاد و میاد. تو سکوت گریه می کنی و اشکات با قطره هاش یکی میشه.زانوهات شل میشه و میوفتی روی خاک خیس ولی هنوز دستات بازه و داری اشک میریزی.برای چی؟! این همون حس قشنگه عشقه!

بوی خاک نم خورده . صدای زجه هات تا عرش خدا بالا میره.تمام عرش  پر میشه از صدای زجه های تنهاییت.پیش خودت میگی که کاش بارون هیچ وقت تموم  نشه.خودت رو گره می زنی.این همون عشقه!

دلت نمی خواد تموم بشه ولی تموم میشه . تا می تونی زیر بارون باش.شاید هیچ وقت دیگه بارون نباشه  یا باشه و تو نباشی.یه حس قشنگ.یه دسته موی خیس.یه آسمون گریه و اینقدر می مونی تا تموم بشه.این چیزیه که تو می دونی .

کاش می شد زیر بارون دراز کشید و یکی شد با خدا!

هنوزم صورتت رو به آسمونه.دستت رو بذار روی زانوهات.بوی خاک رو احساس کن.عشق همینه! عشق همینه!

یه آینه داره که وقتی خودم و توش می بینم داغ دلم تازه میشه انگار تو این روزای فراموشی می خواد من و یاد خودم بیاره.وایمیستم جلوش و واسه خودم دهن کجی می کنم.با خودم می گم مینا دختر کجایی ؟ خب اینم یه نوع خل شدنه.قبلا در و دیواراش پر پر بود از چیزایی که دوسشون داشتم ولی حالا انقدر خالین که صدای خودم وقتی می پیچه احساس می کنم تو کوه وایستادم.

یه دریچه هم داره به یه جایی که من و وصل می کنه به خیلی جاها.به خیلی کسا.این دریچه که می گم خیلی کوچیکه ولی خب وصلم می کنه به دنیای دروغ.رسم روزگاره دیگه.هرچی بخوای و می شنوی هرچی نخوای و می شنوی فقط کافیه بخوای که بشنوی.

یه پنجره هم داره که هر روز کبوترای چاهی میان پشتش و صدا در میارن انگار می خوان بدونن تو این اتاق سکوت صورتی چی هست .ولی من هر روز بهشون می گم که خدارو شکر کنن که حد اقل آدم نیستن.

این اتاق پر دوده صورتی شبا توش بارون میباره می دونی چرا؟ چون یا بدون سقفه یا آدم ابریه توش سنگین میشه و می باره اما رعد و برق نداره.

خلاصه این یه قسمتی از اتاق صورتیه منه.تو حوالیه میخ پیخ.یه جایی نزدیک هجوم آدمای اینورو اونور.یه دریچه هم داره رو به دروغ رو به راستی.

مثل همیشه که هیچ موضوع جدیدی برای نوشتم ندارم بازم فقط دلم می خواد بنویسم چند روزی بود که تصمیم داشتم دیگه هرگز ننویسم ولی خب ظاهرا من به این نوشته ها گره خوردم همینطور اونا به من. بگذریم

این روزا هم مثل بقیه ی روزا می گذرن راستش نمی دونم بگم از این تکرار روزها خسته ام یا یه چیز دیگه به هر حال واژه ی جدیدی برای این احساسی که الان دارم پیدا نمی کنم.

2سالی میشه که اینطوریم درست از اول از همون وقتی که اون اومد توی زندگیم.همیشه اینطوری بودم حالا نمی دونم تقصیر خودمه ؟ تقصیر اونه؟ تقصیر روزگار ؟ یا کلا همه بی تقصیرن.همه بهم می گن یه دوره ای دارمه می گذره ولی واقعا تا این زمانی که اینا می گن بگذره دیگه چیزی ازم نمی مونه.همش توی دو راهی بودن همش احساس خستگی داشتن آدم و از پا در میاره.اینکه همش تو خودت باشی یا وقتی می خوندی همش الکی باشه چه فایده ای داره؟ این زندگی منه. من نه نا امیدم نه افسرده فقط از این روزگار خودم بدم میاد به همین سادگیه .به خدا خیلی سخته سایی که فکر می کنی دوستتن از این حالتهات به بدترین شکل انتقاد کنن و بگن تو لیاقت نداری و تو اینی و تو اونی .سخته بقیه فکر کنن افسرده ای.سخته بقیه فکر کنن که تو خودت حال خودت و بد می کنی.تقصیری ندارن چون نمی دونن آدم و حساس و احساسی مثل من می تونه چقدر زود از یه حرف شکسته بشه بر خلاف اون چیزی که نشون میده.

چسبیدنم به خودم دیگه داره حالم و بهم میزنه.نمی تونم مثل قبل به آدما اطمینان کنم.همهشون رو دوست دارم ولی واقعا نمی تونم که باهاشون باشم نمی دونم یه حس افتضاحیه!

دیگه نمی خوام به آدمی فکر کنم که تمام سالهای خوبم رو خراب کرد کاشکی هیچ وقت نمیومد حد اقل من یه درد داشتم و اون درد خودم بود نه درد دل شکستم.

این روزا خیلی به پدرم فکر می کنم دلم براش یه عالمه تنگ شده تا وقتی بود هیچ وقت نمی دونستم کیو دارم همین که اومدم بدونم پدرم چطور آدمیه رفت اونم واسه همیشه .وقتی بچه تر بودم تو سن نوجوانی که بودم خیلی شبا برای نبودن پدرم گریه کردم .همش می گفتم چرا نباید پدرم پیشم باشه اونطوری که دلم م خواد.من فقط 8سالم بود که درد غربت اذیتم می کرد فقط 8 سالم بود که حس تنهایی شدیدی داشتم که هیچ وقت ولم نکرد.از اولین روزایی که فهمیدم که کیم و کجام و چی کار می کنم فهمیدم که زندگیم اونی نیست که می خوام .بعضی از جاهاش قابل تغییر بود ولی خیلی جاهاش نه! همیشه متنفر بودم از پدرم به خاطر کارهاش ولی وقتی بزرگتر شدم دیدم که هیچ چیزی نمی تونه جلوی عشق من به اون رو بگیره من دخترش بودم.و حالا که دوستای جوونیه بابا من و می بینن و باهام برخورد می کنن می گن من همون آدمم در غالب یک زن .شبی که بعضی حقیقت ها رو فهمیدم خیلی داغون شدم به خاطر ظلمهایی که توی افکارم به پدرم کرده بودم .خوندن حقیقت برام خیلی سخت بود. و حالا

بازم سر در گم خودم و احساساتم هستم.دلم می خواد گریه کنم.به اندازه ی همه ی دلتنگیام به اندازه ی همه ی احساسم ولی حتی اشکام هم خیلی وقته من و ترک کردن خیلی وقته

این چیزی که می خوای بخونیش شعر نیست متن ادبی نیست حرف دل منه که امشب دارم دیوانه می شم حرفهای منه جمله های ژراکنده ی منه واسه کسی که باعث شد واسه ی همیشه دوست داشتن برای من بشه کابوس

امشب یکی از شبهای به ظاهر آروم و طوفانیه دل منه

روزهای اول مرگ تابستون و شروع برگ ریزونه

آره پاییزه

توی بارونهای مرطوب پاییزی

من هم چشمای آسمون سیاهم بارونیه

نمی باره ولی پره

دلم تنگه و سر در گمم

میون همه ی خاطره ها امشب قدم می زنم

مثل مسافرهای بی جای خیابون

دلم تنگه

برای عشقهای بچه گی

انقدر بزرگ شدم که دل سپردن به یه عشق جدید

برام یه رو.یای قشنگ و وحشت بر انگیزه

دلم احساس می خواد

امشب دلم تو رو می خواد

خود خودت و

دستهای نا مهربونت و

کاشکی الان پیشم بودی

ولی مگه برای زندگی

چاره ای جز کنار اومدن هم  وجود داره؟

اگه داره تو بیا و به من بگو

دلم برای شبهای دلدادگی تنگه

دلم برای تو تنگه

دلم همون حس قشنگه عاشقی و می خواد

اما تو که نیستی انگار هیچ کسی برای دوست داشتن نیست

دلم برای خیلی چیزا تنگ شده

برای دلشوره های ترک شدن

من بزرگ شدم

میون طوفان بلاهای عشق

تو عشق و با درد و داغ دل از من گرفتی

اگه همون روزهای اول میومد

قسم می خورم هرگز بهت دل نمی دادم هرگز

می ذاشتم احساسهام مثل الان بمیره

تو قشنگترین رویای من بودی

حالا فقط برام یه کابوسی

کابوس عشق

تو عشق و از من گرفتی

با یه درد عظیم و همیشگی

دیگه نمی خوام هرگز عاشق باشم

هیچ وقت

در کنار تو همه چیز را فراموش خواهم کرد

تمام دردهای این دل شکسته ام را

فراموش خواهم کرد

و نگاهت را

هنگامی به یاد خواهم آورد

که آخرین ذرات نور خورشید

در کنار دریایی آبی

به زوال خوهد رفت

تو تنها انسانی هستی

که بودنت مرا در میان خاطرات گم می کند

و زیباترین لحظات

می شود لحظه های با  تو بودن

و دلتنگی را فراموش خواهم کرد

تنها با یک موج صدا

از انسانی که مرا

تا اوج بودن میبرد

حتی وقتی از تو دورم

در طوفان حوادث سخت

غم را فراموش می کنم

آری من تو را اینگونه دوست میدارم

تویی که برای من

تنها مفهوم بودنی

تنها مفهوم دوست داشتن

و تنها مفهوم زندگی

من تو را بدینسان دوست میدارم.

می گذارم هیچ کس این من را نشناسد

دیگر نخواهم گفت از خودم

و همینجا تمام دنیا را خواهم بخشید

من می مانم و من

من می مانم و خطهای سیاه کشیده شده روی کاغذهای سفید

برای اینها خواهم گفت

و همه چیز را مدفون خواهم کرد

شاید روزی کودکی

وقتی دیگر تنی به نام من نبود

نوشته هایم را بخواند

و خواهد فهمید

که من چه گفتم و هیچ نشنیدم

و مرا میان خاکهای کوبیده شده

خواهد یافت

میان کاغذهای سیاه دفتری سپید

توی ماشین نشسته بود و داشت به همه چیز فکر می کرد .به اتفاقهای امروز به گذشته! همه ی خاطره ها براش زنده شده بود  درست مثل پرده ی بزرگ سینما تمامش رو جلوی قاب چشماش میدید. دلش برای همه چیز گرفته بود.توی چشمای به ظاهر خندون خودش چیزی جز سر در گمی نمیدید. پیش خودش می گفت وقتی یه برگ از درخت میوفته حتما خدا چاره ای براش داره ولی تا کی باید می نشست و می دید که برگهای زندگیش  بریزه و هیچ کاری از دستش بر نیاد بجز اینکه صبر کنه. این انتظار واسه ی رسیدن به چیزی که حتی نمی دونست بهش میرسه یا نه دیوونش کرده بود. دیگه صدای ضربانهای قلبش به گوش خودش هم نمی رسید.دستش و گذاشت رو سینش روی قلب ترک خوردش و باز هم زیر لب می گفت که صبر کن. صبر کن یه روزی دنیای تو هم قشنگ میشه اما قلبش دیگه توان ادامه دادن نداشت. اما اونکه نمی خواست نباشه پس حالا باید چه کار می کرد.باز هم خاطرات و مرور می کرد. توی ترافیک پشت چراغ روشن ماشینها اون به فکر چی بود خودش هم نمی دونست .انگار خیلی عجیب و غریب دلش گرفته بود نمی خواست حال و هواش اینطوری باشه ولی بود. این هوای گرفته ی دلش حتی نمی ذاشت گرمای خوب خورشید و حس کنه حالا هم که شب بود بازم نمی تونست به امید دیدن خورشید بمونه چون حتی اگه خورشیدی هم بود اون نمی دید. روزهای زیادی گذشته بود ولی اون همیشه همین  بود. دل خسته از این روزای بی رونق.ازین اتفاقهای شبیه هم. ازین هر لحظه خفقان . دیگه چیزی حس نمی کرد.چشماش باز بود و می دید ولی کجا بود خودش هم نمی دونست.فقط می دونست داره بر میگرده خونه و دوباره به همون اتاق همیشگی .وقتی از جلوی خونه رد شد تازه متوجه شد رسیده

.واسه اینکه کسی بوی سیگارش و حس نکنه کلی عطر و خالی کرد رو خودش ولی چرا کسی بود گندش این روزهاش و حس نمی کرد.مثل همیشه اومد و روی تخت دراز کشید هنوز هم به فکر دنیای کوفتیه خودش بود چقدر رکود و انتظار؟! تن خسته تر از همیشه دلزده و مرده تر از همیشه بود پس این انتظار لعنتی کی تموم می شد. دیگه طاقت نیاورد رفت سراغ هم دم همیشگیش می خواست یه جای سفید پیدا کنه. خودکارو لای انگشتاش گذاشت و نوشت:

" مرگ به شکل پرواز پرندست" و سوزش تیغ رو روی دستش احساس کرد .می دونست دیگه امیدی به آسمون نیست.دخترک توی یکی از همین روزا تن خستش و رها کرد.

مینا ( تو یکی از شبهای خدا)

صدای آهنگ داریوش توی اتاق پیچیده یه دختری گوشه ی اتاق نشسته و داره کتاب ورق میزنه منم دارم نگاش می کنم اسمش میناست.یه دختر زشت و بد ترکیب تازه آدم وقتی به چشماش نگاه می کنه یک عالمه بی احساسی میبینه.خودش میگه آدمایی رو که دوست داره همیشه تردش می کنن امشب دلش خیلی پره.خیلی ولی الان تو این مدتی که باهاش بودم یه 4ماهی هست که بغض میکنه ولی گریش نمیاد.دوباره دلش پر از غم شده.نمی دونم دیگه باید چه کارش کنم شاید چون هیچ وقت اون چیزی رو که می خواسته نداشته!

.میشینم روبروی آینه منم شبیه اونم ولی اون که خودش و نمی بینه همش فراریه یه بار دیدم که با این حال که همیشه پیشش هستم ازم ترسید خیلی هم ترسید من فکر می کنم اون یه آدم به ظاهر باحال و در باطن احمقه! من خوب نمی تونم بشناسمش خیلی سخته هیچ وقت نمیشه شناختش همش تو رویاهای خودش سیر می کنه هیچ وقت نتونستم بهش دست بزنم.گاهی فکر می کنم من توهم اونم .چند لحظه پیش داشت با خودش حرف می زدو هی میگفت مینا چته؟ آخر سر هم گفت اه بس کن دیگه حالم بهم خورد چقدر سوال می پرسی و بعد ساکت شد.دیگه هیچی نگفت .دیدم داره می نویسه یعنی داره یه چیزهایی رو تایپ می کنه همیشه فکر می کنه من نمی بینمش.با خودش میگه (( من هنوزم نگرانم که تو حرفام و ندونی!)) و من نمی دونم این یعنی چی؟ ولی اون می دونه شاید هم ندونه.!خدای من حالا من کدومم؟ اون منه یا من اونم یا هیچ کدوم هیچ کدوم نیستیم؟ ! دیگه دارم گیج می شم.بهتره چیزی ننویسم بذارم اون بگه! ولی اونکه منم پس من کیم؟